Martin Van den Bossche is de Molteni-renner die zijn bekendheid vooral dankt aan Eddy Merckx; Van den Bossche was enkele jaren een van de helpers van De Kannibaal.
In 1970 fietsen de twee echter voor verschillende sponsors. Dat levert Van Den Bossche in de Giro, achter Merckx en Gimondi, een derde plaats op. En het bergklassement. In de Tour van hetzelfde jaar eindigt Van den Bossche als vierde.
Weer een renner die zich winnaar mag noemen van een van de nevenklassementen in de Giro d’Italia. Wie is het? Welk klassement? Wanneer? Vanavond om 20 uur het antwoord, op deze site.
Franco Vona (20 augustus 1964)
Aan wie ooit nog eens in Fiuggi (omgeving Frosinone, midden-Italië) rondhangt, een slaapplaats zoekt en wat te besteden heeft, beveel ik graag het Silva Splendid Hotel aan.
Ik zeg er meteen bij: het is wel een spa, het soort hotel dus waar je onmiddellijk bij aankomst in een oogverblindend witte en fris ruikende badjas gestoken wordt, met twee slippers met een logo van het hotel aan je voeten. Verder draag je niets, of zo weinig mogelijk.
Met mijn mobiele telefoon neem ik een foto van het langwerpige witte bord waarop in zwarte letters Col de la Croix de Fer staat afgedrukt. Ik duw mijn handen heel even in de grauwe sneeuw achter me en verbaas me over de hoeveelheid die hier in juni nog van ligt. Als ik mijn handen weer afdroog aan mijn koerstrui zie ik dat de hemel in razend tempo dichttrekt en aardedonker kleurt. De wind wakkert aan en als de eerste hagelstenen over het asfalt roffelen en venijnig kleine kratertjes in de sneeuwlaag slaan, besef ik dat ik een fout heb gemaakt. Ik ben nog maar net boven, maar moet hier zo snel mogelijk weer weg. Overvallen door het weer. Bizar hoe snel het om kan slaan. Ik had het moeten weten. Stom! Al snel heb ik het erg koud, maar behalve een dun windstoppertje heb ik geen extra kleding meegenomen. Een eerste bliksemschicht, gevolgd door een donderende knal maakt duidelijk dat er serieus noodweer op komst is. Ik voel me nietig in dit machtige landschap. Daar sta ik dan, met blote benen en slechts gekleed in een dun wielershirt, op ruim 2200 meter hoogte in een bui die apocalyptische vormen aan begint te nemen. Het ijzeren kruis, naamgever van de pas, steekt macaber af tegen het voortjagende, loodgrijze wolkendek.
In Nederland moet Pino soms wijken voor politiek. Dat vind ik altijd een gotspe. Zelfs volwassenen steken meer op van Meneer Aart, die gekke blauwe vogel en de allesbehalve homoseksuele Bert & Ernie dan van de cliché uitbrakende politici bij een spoeddebatje over de zoveelste crisis. Voor kinderen moet het helemaal een ramp zijn. In plaats van Tommie in beeld, schallen er schimmige metaforen over een bedrijfspoedel door de huiskamer, begeleid door dat zinnetje bovenin in beeld: ‘Sesamstraat komt te vervallen’. Tranen met tuiten, denk ik.
16 mei. Ferrari steekt zijn hand in de lucht. Hij wint de etappe. De huisvrouwen (e.a) worden getrakteerd op een minder leuk bericht.