Reza Hormes-Ravenstijn is de veldritrijdster in kwestie. Bijna 45 jaar en nog steeds actief in het veld. Bij de NK werd ze begin deze maand nog zevende. De nationale titel bij de dames behaalde ze in 1995, inmiddels dus zeventien jaar geleden.
Pas op 23-jarige leeftijd begon Hormes-Ravenstijn met wielrennen. Al snel gaf ze de voorkeur voor het veld boven de weg. Tienmaal stond ze aan de start van een veldrit-WK, in 2002 deed ze het met een zevende plaats het beste.
Het is zondagmiddag 18 december 2011 en het hoofdzakelijk Vlaamse veldritcircus is de taalgrens overgestoken en neergestreken in Namen, Wallonië. Vanmiddag staat hier de Citadelcross op het programma en dat is vrij bijzonder. Veldrijden is namelijk vooral een Vlaamse, bijna folkloristische bezigheid. In Wallonië hebben ze er weinig tot niets mee. Wel met Flip Gilbert; geboren en getogen aan de voet van La Redoute. De renner waar geen maat op stond afgelopen seizoen. Het weer is rampzalig: te warm voor de tijd van het jaar, veel wind en heel veel regen. Drie seizoenen geleden stond de Citadelcross voor het eerst op het programma en het door voormalig modderkampioen Roland Liboton ontworpen parcours wordt door veel coureurs gezien als het zwaarste parcours ooit.
Voor trouwe cyclecross-volgers is deze ‘Raad het plaatje’ een makkie. Maar weten anderen ook wie deze renster is? Vanavond om 20 uur het antwoord.
U wist het misschien niet, maar het is vandaag Nationale Gedichtendag. Mark de Bruijn speelt voor hetiskoers-dichter en brengt een eh… ode aan het stilstaand fietsen.
Nooit meer spinnen
Waar de toeclip nog bestaat
net als de schreeuw van de kampcommandant
hippe halve nicht in achterafzaaltje
die nog nooit een kassei in de modder zag
Weer een zinloze kilometer
Om het donker te verdrijven, het verval
met grimassen alsof er iets groots verricht wordt
Om zo rood aangelopen weer naar huis te fietsen
dat gaat nog ergens heen
Om nog maar te zwijgen over onwelriekende dampen
tegen spiegelwandje, zuurdesem-zeemleer, oude gymp
Om te zwoegen op midlife house
desnoods voor het goede doel,
dat ook nooit iets gevraagd wordt
en lijdzaam meedreunt: hou toch op, man
Oké, de vroegste WK’s (gehouden vanaf 1950) heb ik niet meegemaakt. Aan drama geen gebrek, waarschijnlijk. Genoeg klasbakken ook. André Dufraisse bijvoorbeeld en natuurlijk Eric de Vlaeminck. Dan is er nog zo iemand als Roland Liboton, in mijn geheugen altijd strijdend tegen Hennie Stamsnijder. Maar dé vijf WK’s komen uit een recenter crossverleden.
Pawel Szczepaniak (22 maart 1989) & Kacper Szczepaniak (21 november 1990)
Zes weken zijn Pawel en Kacper Szczepaniak wereldkampioen. Tot een brief wordt bezorgd die hen doet vluchten. Weg van de pers, hun ouders, hun dorp. Weg van hun regenboogtrui. De fietsen nemen ze mee op hun vlucht.
Waar zijn de broers nu? Wie weet door welk bos of welk veld ze met hun fiets op de schouder rennen?
Heb je net een veldrit gereden, komt een journalist je vertellen dat je watten in je shirt moet naaien. Zodat het dragen van je fiets – met de schouders – dragelijk wordt. De journalist in kwestie is Frans Oudejans van Wielersport. Hij ergert zich in 1952 dood aan het amateurisme van nogal wat veldrijders.
Oudejans schrijft het op ook. Niet in een column maar in twee artikelen over het wereldkampioenschap cycle-cross van dat jaar. Voorafgaand aan dat WK in Geneve (zonder Nederlandse deelname) schetst de Wielersport-auteur hoe het gesteld is met het Nederlandse wielrennen. Niet best, vindt hij.